อันที่จริง ยังรู้สึกดีกับเธออยู่ไม่เปลี่ยนไป
แต่วันนี้ มันไม่ใช่อย่างวันนั้น วันที่คนคนหนึ่งยังอ่อนแอเพราะรัก
ยังยอมเธอในทุกเรื่อง…..
คนคนหนึ่งที่เคียงข้างเธอตลอดมา และทำเพื่อเธอทุกอย่าง
วันนี้ มันคงไม่ใช่แล้ว เราโตขึ้น และผ่านการเจ็บจนหายดี
หากกลับไปเจ็บ หรือ กลับไปแล้วเหมือนเดิม
บอกตรงๆเลยนะว่า “คงไม่เอาอีกแล้ว”
ไม่ใช่คนใจร้าย ใจดำ และรู้ดีว่า เธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะกลับมา
เพียงแค่บังเอิญต้องแวะมาใช้เวลาร่วมกันเพียงครั้งคราว
ที่ผ่านมา เธอให้กับเราในฐานะ”เพื่อน” แต่เธอกลับทำกับเราเกินเพื่อนที่ควรจะเป็น
เพื่อนคนหนึ่งที่ต้องทุ่มเทให้เธอทุกอย่าง
บอกตรงๆ เราว่ามันไม่ใช่เพื่อนหรอก
แล้วหากวันนี้ต้องกลับไปเป็นเพื่อนคนเดิม ที่ต้องทุ่มเท ให้เธอหลอก
ทำไมเราต้องยอมละ…….
เวลา และความรู้สึก หลายๆสิ่งที่เสียไป
กว่าจะทำใจได้ มันไม่ง่ายเลยนะ……..
อาจทำตัวงี่เง่าเอาแต่ใจ
เธอห่างออกไปแล้วรู้ไหมใครไหวหวั่น
เธอมีเ้หตุผลเสมอ..ที่จะไม่เจอกัน
ฉันก็ยอมรับมันแม้หวั่นใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะรักมาก
มีเหรอจะยอมลำบากให้เธอใช้
ยอมอดทน..ยามเธอไม่สนใจ
แต่บางทีที่มากไป ฉันก็หวั่นไหวอยู่เหมือนกัน
ขอโืทษนะ..ถ้าปัญญาอ่อนมากไป
แต่รู้ไหมว่าหมดหัวใจของฉัน
มันรักเพียงเธอ และอยากเจออยู่ทุกวัน
หวังเธอจะเข้าใจกันและแบ่งเวลาให้ฉันบ้างก็พอ
**เขียนเองสำหรับคนขี้น้อใจนะคับ อย่าแปลกใจหากนักพยากรณ์คนหนึ่งะออกมาเขียนอะไรที่แสดงถึงตนเองบ้าง***
เคยไหม ที่ปากดีกันไปอย่างนั้น
บอกว่าจะเลิก จะไม่มาหาแล้วนะ ไม่ต้องยุ่งกันแล้วนะ ……
คำพูดที่ออกจากปาก มันไม่ได้ออกมาจากใจด้วยสิ
อาจจะเพราะอาการงอน หรือ น้อยใจ ก็ตามแต่
กับสิ่งที่พูดไป …..
ถ้าใจเราเข้มแข็งพอที่จะลืมเรื่องราวต่างๆได้อย่างง่ายๆ มันก็ดีสิ
ทว่า พูดง่ายแต่ทำยาก
คล้ายๆกับเรื่องบางเรื่องที่รู้ว่ามันไม่ดี แต่ห้ามใจไม่ทำ ก็ไม่ได้อีก
ว่าจะไม่งอน ไม่เอาแต่ใจ ไม่น้อยใจ แต่เอาเข้าจริง ยับยั้งใจก็ไม่ได้เลย
เช่นกันกับ การอวดเก่ง บอกว่าจะไป ตอนก้าวขาจะไป หัวใจมันไม่ไปเลยนะสิ
หากใครตรงหน้า เอ่ยปาก ง้องอนสักหน่อย
มันคงจะหยุดและเผลออ่อนใจในทันทีเลยละ
ไม่รู้ว่า อาการอย่างนี้ มีใครเป็นกันบ้างไหม ?